چند صباحى ست همه فكر و ذهنم مشوش و پراكنده است ،

چه سرگرمى خوبى شده اين وبلاگ !

گاهى حذفش ميكنم ، گاهى قالبش را تغيير ميدهم ، آنچنان خود را سرگرم ظاهرش ميكنم كه غرقش ميشوم

بازى با كُدها ، رنگها ....

همه هنرش اين است كه فكرم را از آشفنگى به تمركز بر ميگرداند !

و چقدر خوب است

محو ظاهر و رنگ و لعاب

كارى كه همه با زندگى ميكنند و با آدمها اطرافشان !!

محو ظاهر و رنگ و نقاب

و مى بازند ،

همه.زندگى را ....

چه کسی می داند که تو در پیله تنهایی خود تنهایی...
چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی...
پیله ات را بگشا تو به اندازه پروانه شدن زیبایی...
از صدای گذر آب چنان فهمیدم تندتر از آب روان عمر گران می گذرد...
زندگی را نفسی ارزش غم خوردن نیست...
آرزویم این است آنقدر سیر بخندی که ندانی غم چیست...

سهراب سپهرى

ای کاش میتوانستند
از آفتاب یاد بگیرند
که بی دریغ باشند
در دردها و شادیهایشان
حتی
با نان خشکشان
و کاردهایشان را
جز از برایِ قسمت کردن
بیرون نیاورند ...

شاملو

من سکوت خویش را گم کرده ام لاجرم در این هیاهو گم شدم من که خود افسانه می پرداختم عاقبت افسانه مردم شدم ای سکوت ای مادر فریاد ها ساز جانم از تو پر آوازه بود تا در آغوش تو ، راهی داشتم چون شراب کهنه شعرم تازه بود در پناهت برگ و بار من شکفت تو مرا بردی به شهر یاد ها من ندیدم خوشتر از جادوی تو ای سکوت ای مادر فریاد ها گم شدم در این هیاهو گم شدم تو کجایی تا بگیری داد من گر سکوت خویش را می داشتم زندگی پر بود از فریاد من فریدون مشیری

من از عهد آدم تو را دوست دارم
از آغاز عالم تو را دوست دارم

چه شبها من و آسمان تا دم صبح
سرودیم نمنم، تو را دوست دارم

نه خطی، نه خالی! نه خواب و خیالی
من ای حس مبهم تو را دوست دارم

سلامی صمیمیتر از غم ندیدم
به اندازهی غم تو را دوست دارم

بیا تا صدا از دل سنگ خیزد
بگوییم با هم: تو را دوست دارم

جهان یک دهان شد همآواز با ما
تو را دوست دارم، تو را دوست دارم

قیصرامین پور